“Je dacht zeker dat ik (….) en dat ik daarom (…..) en tja logisch dat je dan zo reageert, want (…..).”

Graag invullen op de puntjes wat de waarheid is.

VIER

We denken vaak te weten (lees ook: ik ken je dus ik ben je) wat er in de ander omgaat. En op basis van zelfbedachte ideeën over wat we kennen doen we veronderstellingen, in de volksmond ook wel aannames. Dit is op zich niet erg…als het klopt. Maar het klopt meestal niet helemaal. Het klopt meestal zelfs helemaal niet. Want de rest is een verhaal wat jij bedenkt gebaseerd op een hele mooie constructie van het viertal:

  1. zelfkennis
  2. mensenkennis
  3. ervaringen -al dan niet met diegene waar je invulling voor verzint- en
  4. een goede dosis gokken. 

JA MAAR BIJ ONS IS HET ANDERS

Oh maar wacht even: je hoort mij niet zeggen dat ik niet geloof dat je iemand goed kunt kennen. Soms kun je soms zelfs zo goed lezen en schrijven met iemand dat het lijkt alsof er een symbiose van persoonlijkheden plaatsvindt. Maar of dat nou zo gezond is, valt te betwijfelen. Zeker bij ouder en kind relaties vind ik het tenenkrommend (maar gevaarlijk hardop te uiten), want meestal is de uitspraak “hij lijkt zoveel op mij” vooral een jarenlange exercitie van invulling en projectie van de ouder geweest. En dus weinig vrijheid van zelfontdekking bij het kind. 

DANS MET MIJ

Kunnen invullen voor een ander is geen waterdichte waarheid. Eerder een afgestemde versie van goed om weten te gaan met elkaars (on)hebbelijkheden. En zo dans je dit dansje vaker samen. Het zinnen afmaken, het weten wat de ander denkt, het aanvullen waar nodig…dit alles is verbinding gebaseerd op liefdevolle aandacht. Nee. Het is gewoonweg goed hebben geobserveerd en invullen maar! Vaak gaat dit gepaard met dankbaarheid van de ander, want dan hoeven ze zelf niet meer na te denken. Fijn. Gemakkelijk. Comfortabel. Zo pas ik goed in je plaatje. En dat van de rest van de wereld.

VERRAS

“Word toch wakker!”, denk ik vaak. “Ga weer iets verrassends denken of doen. Schrik de wereld -vooral je eigen wereld- op met een zelf bedacht idee, een nieuwe gedachte of een onalledaagse beweging. Leef je eigen leven en accepteer niet langer dat er wordt ingevuld voor jou waar jij voor staat en wie jij bent. Wijs iedereen die invult erop dat ze het doen en geef ruimte aan diegenen die nog kwetsbaar staan in de projecties van de ander.”

In liefdesrelaties begint de waardering vaak voor elkaar met een bewondering voor de mate waarin iemand vertrouwd is en toch verrassend. Je ontdekt steeds wat nieuws. Hoe komt het dan toch dat er zoveel wordt ingevuld vanuit een misplaatste projectie van ‘kennen’? Wat is het waardoor we iemands verrassende natuur willen veranderen naar iets wat herkenbaar is en veilig. Nee we zijn niet allemaal uit hetzelfde hout gesneden. Ik durf zelfs te beweren dat de uitspraak ‘iedereen is uniek’ vrij letterlijk is. Niet alleen qua lichaam, maar ook qua geest, emotie, ziel…er is een unieke blauwdruk voor elk persoon ter wereld. Invullen is geen aanvulling. Het is een langzame veroordeling tot minder speciaal zijn, minder uniek, meer van hetzelfde. 

Echte verbinding is een combinatie van invoelen en afstemmen, vertrouwend op een innerlijk weten en controlerend of het waar is bij de ander bij elke interne stap in het communicatie proces. ~ Vanessa

Zolang je dat doet is er geen sprake van echte invulling, waarbij je de ander beroofd van een eigen visie of gedachte. Een kans op vrije wil toepassend. Als je echt wenst in te vullen, doe je niets anders dan de ander zichzelf te laten zien.

Benieuwd naar mijn next level invulling voor jouw ziel? Neem contact op voor een sessie. En schrijf je in op mijn mailinglijst voor invullingen die wèl bij je passen.

Share This
googlea299d2eb55187f56.html